+ نازنینم آدم

و چنین گفت خدا
نازنینم آدم...
با تو رازی دارم
اندکى پیشتر آ...
آدم آرام و نجیب آمد پیش
زیرچشمى به خدا مى نگریست...
محو لبخند غم آلود خدا
دلش انگار گریست
نازنینم آدم
یاد من باش که بس تنهایم
بغض آدم ترکید
شانه هایش لرزید
به خدا گفت : پدر
من به اندازه ى...
من به اندازه گلهاى بهشت
نه...به اندازه عرش
نه...نه...
من به اندازه تنهاییت ای هستى من دوستدارت هستم...
کوله اش را برداشت
خسته و سخت قدم بر مى داشت
راهى ظلمت پرشور زمین
طفلکى بنده غمگین آدم
...در همان لحظه جانکاه هبوط
زیر لبهاى خدا باز شنید:
نازنینم آدم
نه به اندازه تنهایى من
نه به اندازه عرش
نه به اندازه گلهاى بهشت که به اندازه یک دانه گندم پسرم
یادم باش
نازنینم آدم
نبرى از یادم...

نویسنده : حسین عباسی ; ساعت ٥:٥٤ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٢/٢٢
comment نظرات () لینک


+ دریا اولین عشق مرا بردی...

                                     باز هم آمدی تو بر سر راهم

                                آی "عشق" میکنی دوباره گمراهم 


              دردا; من جوانی را به سر کردم، تنها از دیار خود سفرکردم 


                             دیریست قلب من از عاشقی سیر است 


                                    خسته از صدای زنجیر است


                                     دریا اولین عشق مرا بردی


                                     دنیا دم به دم مرا تو آزردی 


                                     دریا سرنوشتم را به یاد آور 


                                     دنیا سر گذشتم را مکن باور


                                        من غریبی قصه پردازم 


                                      چون غریقی غرق در رازم 


                        گم شدم در غربت دریا بی نشان وبی هم آوازم 


                         میروم شبها به ساحل ها تا بیابم خلوت دل را


                          روی موج خسته دریا مینویسم اوج غمها را

نویسنده : حسین عباسی ; ساعت ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ ; ۱۳٩٠/۸/۱٥
comment نظرات () لینک